لامپ های رشته ای کربنی اولین لامپ های الکتریکی قابل اعتماد تجاری بودند که در سال ۱۸۸۲ به بازار عرضه شدند. در سال ۱۹۰۴، رشته های تنگستن نشان دادند که کارآمدتر و طولانی تر از رشته های کربن -که قبلاً استفاده میشد- هستند. همچنین کشیدن یک گاز خنثی به جداره شیشه ای لامپ به افزایش طول عمر و بهبود روشنایی لامپ کمک شایانی کرد. برای تولید نور کافی، این لامپها نیاز به استفاده از فیلامنت های بسیار طولانی داشتند و تا زمانی که رشته های تنگستن به طور موثری تولید می شدند، نسل این لامپ ها نیز باقی ماند.

در حالی که طراحی فیلامنت رشته ای هیچ گاه به طور کامل از بین نرفتند، اما نوآوری در بهره وری انرژی بسرعت از آن سبقت گرفت. تا این که ۵۱ سال پس از آن، مجدداً طرح های کارآمدتری یعنی لامپ های “Edison-style” و یا لامپ های vintage وارد بازی شدند که در رستوران هایی که مایل به روشنایی اتمسفریک یا اصطلاحاً تم های vintage بودند دیده شدند.

تولید لامپ های antique توسط Bob Rozenzweig در دهه ۱۹۸۰ آغاز شد. او پس از تماشای عملیات نجات، شروع به فروش لامپهای vintage-style کرد. این تولیدات غالباً تا اوایل قرن بیست و یکم (سال ۲۰۰۷ میلادی) فروخته می شد، یعنی تا زمانی که قانون جدید استقلال و امنیت انرژی (EISA)، استفاده از لامپ های پرمصرف را ممنوع کرد و مردم را به استفاده از لامپهای فلورسنت فشرده (کم مصرف) سوق داد، که همین عامل باعث شد تا تقاضا برای لامپ های vintage افزایش یابد. لامپ های Edison-style در لیست ممنوعیت قرار داده نشدند و در لیست “نورپردازی تخصصی” یا specialty lighting جای گرفته اند.

لامپ های ادیسونی” مدرن طراحی شده اند تا همان رنگ نور و همان شکل لامپ های محبوب vintage را تکرار کنند البته با توان مصرفی کمتر. بنابراین این لامپ ها اغلب همان سبک ظاهری گلابی شکل لامپ های قدیمی را حفظ می کنند. تمایل به بازتولید کارآمدتر لامپ های ادیسونی ۰ با توان مصرفی کمتر)، منجر به تولید لامپهای فیلامنتی LED شده است که ظاهر فیلامنت های توزیع نور چندسویه را در جعبه شیشه ای شبیه سازی میکند. لامپهای فیلامنتی LED مصرف انرژی کمتری دارند و حرارت کمتری نیز تولید می کنند.